«Нинди гүзәлгә күзем төшсә, шуны өйгә алып кайтам, хатын табын әзерләп, урын җәеп көтеп тора»
«Мин – гаилә башлыгы! – дип мактанырга ярата инде ул. – Гаилә башлыгы мин. Һәм вәссәлам!» Хатыны дәшми. Беренчедән, ире таза гәүдәле дастуин кеше – йодрыклары зур, имән өстәл дә дер селкенеп ала. Икенчедән, ир белән бәхәскә тел әрәм итү бик үк дөрес түгел кебек тоела. Талаш-гауга юк кына нәрсәдән чыгып китә бит инде ул, сугышка да әйләнергә мөмкин, фаҗига дә китереп чыгаруы бар. Ә болай… дәшми калсаң… күпкә уңайлырак…
