Кешелек дөньясында гаилә мөнәсәбәтләре иң алда торса, кардәш-туганнардан соң бер-берсенә иң якыннар ул – күршеләрдер.
Минем дә шундый якын кешем – күршем, авыр чакта терәк булган, төпле киңәшен бирүче дустым Минзилә Илалетдинова бар. Ул Иске Кади авылында яши. Үзе дә 49 яшендә тол калып, тормышның ачысын-төчесен күрсә дә, кешегә җылы сүзен кызганмый. Күршем белән сөйләшкәннән соң кайгы-хәсрәт тә, борчу-мәшәкать тә һәрвакыт онытыла, күңелдә тынычлык урнаша.
Минзилә – бик игелекле һәм мәрхәмәтле, гел ачык йөзле. Беркайчан да кешегә авыр сүз әйтмәс, чибәр холыклы ханым.
“Күрше хакы – тәңре хакы” диеп,
Дога итеп әйтәм сүземне.
Шундый яхшы күршеләрем белән
Яшәүләре миңа күңелле.
Мөслимә Нуретдинова.
Иске Кади авылы.
Кадыйр Гомәров фотосы
Нет комментариев